Prove di Stato (Italia / Frantzia, 1998)

Dokumentala Luisa Bossa Ercolanoko (Napoliko metropoli-eremuko udalerria, ustelkeriak, zerbitzu publiko disfuntzionalek eta gazteen langabezia errekorrak markatutako udalerria) institutuko zuzendari ohiaren jarraipena da. Ustelkeria politikoaren aurkako «Mani pulite» operazioaren ondoren, Bossak, agintaldiaren urte eta erdian zehar, itxuraz, Estatua eta legea bizilagun guztiengana berdin iristea bezain erraza den zerbait proposatzen du, erresistentziei eta herritarren zati baten ulertezintasunari aurre eginez, zeinarentzat guztientzat berdina den lege baten pean bizitzeak abstrakzioa izaten jarraitzen baitu.

Prove di Stato (1998) Leonardo Di Costanzo napolitarraren lehen dokumentaletako bat da, urte batzuk geroago fikziora jauzi egin zuen zinemagilea, El intervalo (2012), El intruso (2017) edo La jaula dorada (2021) bezalako izenburuekin. Bere lehen lanen bereizgarri den zuzeneko behaketa metodoarekin (elkarrizketarik eta off-eko ahotsik gabe) filmatuta, filmak lehen aldiz presente egin nahi duen erakunde baten eta ez egotera ohituta dagoen komunitate baten arteko eguneroko pultsua erretratatzen du. Prove di Statok Epaimahaiaren Sari Berezia jaso zuen Biarritzeko FIPAn eta Sirakusako CMCAko dokumental mediterranear onenaren saria, biak 2000. urtean.

Aurkezpena: Jóvenes Programadores de Punto de Vista